Sakramenty

Chrzty:

  • w II i IV niedzielę miesiąca o 15:00
  • w lipcu i sierpniu chrzest dzieci na mszy św. o godzi 11:00
  • Katechezy o Chrzcie św. (2 katechezy) w I i III piątek miesiąca o 19:15 w salce

Sakrament pokuty i pojednania:

  • W każdy pierwszy piątek miesiąca od godz. 15:00
  • W czasie każdej Mszy św.

Sakrament namaszczenia chorych:

  • Chorych odwiedzamy w pierwszą sobotę miesiąca. Istnieje też możliwość, aby szafarz przychodził do chorego z Komunią św. w każdą niedzielę.

DNI ŚWIĄTECZNE

 Zarówno przykazania kościelne jak i Kodeks Prawa Kanonicznego nakazują, aby wierni, poprzez uczestniczenie we Mszy św. i powstrzymanie się od prac i zajęć utrudniających oddawanie Bogu czci odpoczynek, świętowali niedziele oraz święta nakazane.

Świętami nakazanymi poza niedzielami są:

  • Uroczystość Narodzenia Pańskiego (25 XII)
  • Uroczystość Świętej Bożej Rodzicielki Maryi (1 I)
  • Uroczystość Objawienia Pańskiego („Trzech Króli” – 6 I)
  • Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało)
  • Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (15 VIII)
  • Uroczystość Wszystkich Świętych (1 XI)

Kwestię tzw. Świąt zniesionych w Polsce uregulował dekret Kongregacji do spraw Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z dn. 4 marca 2003 roku. niezmiennie zachęca się wiernych do udziału we Mszy św. w dniach wprawdzie nie nakazanych, lecz uświęconych tradycją i religijnym znaczeniem.

Są to szczególnie:

  • Święto Ofiarowania Pańskiego (2 II)
  • Uroczystość świętego Józef Oblubieńca NMP (19 III)
  • Środa Popielcowa
  • Wielki Czwartek
  • Wielki Piątek (Liturgia Męki Pańskiej)
  • Wielka Sobota (Liturgia Wigilii Paschalnej)
  • Poniedziałek Wielkanocny
  • Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski (3 V)
  • Poniedziałek po Zesłaniu Ducha Świętego – święto NMP Matki Kościoła
  • Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP (8 XII)
  • II dzień świąt Bożego Narodzenia (święto świętego Szczepana 26 XII)

 

CHRZEST

Chrzest dziecka winien odbyć się wkrótce po jego narodzeniu w kościele parafialnym, zasadniczo podczas Mszy św. niedzielnej.

Jeżeli dziecko znajduje się w niebezpieczeństwie śmierci, należy je ochrzcić natychmiast po urodzeniu. Może tego dokonać każdy człowiek, jeżeli ma intencję czynienia tego, co czyni Kościół, polewając głowę dziecka wodą i wypowiadając słowa „ja Ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego”. Po wyzdrowieniu rodzice przynoszą dziecko do kościoła, by w osobnym obrzędzie przedstawić je Kościołowi, otrzymać błogosławieństwo i spisać akt chrztu.

Rodzice zgłaszają dziecko do chrztu w biurze parafialnym na dwa tygodnie lub najpóźniej na tydzień przed ustalonym z proboszczem dniem udzielenia tego sakramentu. Przynoszą akt urodzenia dziecka z Urzędu Stanu Cywilnego, świadectwo zawarcia sakramentalnego małżeństwa (jeżeli zawarli je poza parafią) oraz dane personalne kandydatów na rodziców chrzestnych wraz z zaświadczeniem z ich parafii, ze mogą nimi zostać (jeśli mieszkają w innej parafii niż ta, w której ma odbyć się chrzest).

Dla każdego dziecka należy wybrać przynajmniej jednego chrzestnego (zwyczajowo wybiera się dwoje chrzestnych: matkę  i ojca, stawiając im poniższe wymagania, ale wystarczy tylko jedna osoba – matka chrzestna lub ojciec chrzestny). Reprezentuje on Kościół i ma w razie potrzeby wspierać rodziców w religijnym wychowaniu dziecka. Stąd winna to być osoba, która:

  • posiada wystarczającą dojrzałość,
  • ukończyła 16 lat,
  • sama jest ochrzczona, przyjęła sakramenty Eucharystii i bierzmowania,
  • należy do Kościoła katolickiego i prowadzi życie zgodnie z wiarą (wyklucza się osoby żyjące w niesakramentalnym związku małżeńskim, młodzież nieuczęszczającą na katechizację).

Opinie wystawiają proboszczowie parafii, do których należą rodzice chrzestni. Ojciec chrzestny nabywa dla dziecka świecę chrzcielną, zaś matka chrzestna symboliczną biała szatę.

Rodzice naturalni i rodzice chrzestni winni przygotować się d chrztu dziecka przez udział w katechezach przygotowawczych, przystąpienie do sakramentu pojednania i Komunii św.

Podczas chrztu główną rolę spełniają rodzice dziecka: publicznie proszą o chrzest, kreślą znak krzyża na jego czole, wyrzekają się szatana i składają wyznanie wiary oraz otrzymują specjalne błogosławieństwo.

Przyjęcie urządzane dla najbliższych z okazji chrztu dziecka winno odbywać się w atmosferze wzajemnej życzliwości i bezwzględnej trzeźwości.

Po udzieleniu chrztu rodzice dziecka mają obowiązek umożliwić mu poznanie Boga, nauczyć modlitwy, posyłać na katechizację i przygotować do przyjęcia sakramentów Eucharystii i bierzmowania.

 

MAŁŻEŃSTWO

 Przygotowanie do małżeństwa i życie rodzinnego obejmuje trzy etapy:

  • przygotowanie dalsze – wychowanie w rodzinie i udział w katechizacji
  • przygotowanie bliższe – katecheza przedmałżeńska roczna (lub skrócona – obejmuje 10 konferencji)
  • przygotowanie bezpośrednie – katecheza przedślubna, odbywana po zgłoszeniu w biurze parafialnym zapowiedzi (obejmuje rozmowę w duszpasterzem oraz konsultację w poradni Życia Rodzinnego).

Narzeczeni winni zgłosić się u swego duszpasterza na trzy miesiące przed planowanym terminem ślubu i przedłożyć następujące dokumenty:

  • metrykę chrztu z zapisem o przyjęciu sakramentu bierzmowania
  • świadectwo ukończenia katechizacji w zakresie szkoły średniej,
  • świadectwo ukończenia kursu przedmałżeńskiego

W sytuacji małżeństwa konkordatowego (małżeństwa kanonicznego, które pociąga za sobą również skutki przewidziane w prawie polskim) narzeczeni zobowiązani są także przedłożyć w parafii w trzech egzemplarzach zaświadczenie od kierownika USC z miejsca zamieszkania jednego z narzeczonych. Zaświadczenie to jest ważne 3 miesiące od dnia wydania (w dniu zawierania ślubu w kościele zaświadczenie musi być ważne).

NAMASZCZENIE CHORYCH

Sakrament namaszczenia winni przyjąć:

  • Chorzy podczas każdej poważnej choroby. Można go udzielać przed operacją, sakrament ten można powtarzać, jeżeli chory po jego przyjęciu powrócił do zdrowia lub jeśli w tej samej chorobie stan chorego staje się krytyczny.
  • Osoby w podeszłym wieku, nie tylko obłożnie chorzy, mogą ten sakrament przyjmować indywidualnie lub zbiorowo (np. podczas misji, pielgrzymki, Dnia Chorych)
  • Chore dzieci mogą otrzymać ten sakrament, jeżeli mają przynajmniej ogólną świadomość dokonujących się czynności.
  • Chorym, którzy utracili świadomość, udziela się tego sakramentu, gdy istnieje uzasadnione przypuszczenie, że będąc świadomi, poprosiliby o niego. Wolno udzielić namaszczenia warunkowo wkrótce po zgonie, gdy są wątpliwości, czy chory rzeczywiście umarł, czy też znajduje się w stanie śmierci klinicznej. Jeżeli nastąpiła już śmierć biologiczna, sakramentu udzielać nie można.

Nie należy zwlekać z przyjęciem sakramentu namaszczenia chorych do ostatnich chwil życie, gdyż niesie on w chorobie łaskę umocnienia i uzdrowienia. Troska o chorych, obowiązek niesienia im pomocy spoczywają przede wszystkim na rodzinie, krewnych i opiekunach chorych. Oni to winni o każdej poważnej chorobie kogoś z bliskich, zawiadomić niezwłocznie duszpasterzy, a chorego przygotować do przyjęcia sakramentów. Zachęca się, by chorzy udający się do szpitala przejęli sakramenty przed wyjazdem z domu. Chorego w szpitalu poleca się opiece kapelana szpitalnego. Rodzina przygotowuje mieszkanie na przyjście kapłana do chorego:

  • krzesło przy łóżku chorego dla spowiadającego duszpasterza;
  • stół nakryty białym obrusem, na nim krzyż i dwie zapalone świece.
  • wata na talerzyku.

Podczas sprawowania sakramentu (po spowiedzi) domownicy, sąsiedzi, znajomi gromadzą się wokół chorego, wspierając go wspólną modlitwą. Watę służącą do wytarcia rąk kapłana po namaszczenie należy spalić.

POGRZEB CHRZEŚCIJAŃSKI

O śmierci chrześcijanina należy powiadomić duszpasterza parafii, do której należał zmarły, aby odnotować ten fakt w parafialnej księdze zgonów oraz ustalić miejsce i termin liturgii pogrzebowej (łącznie z Mszą św. pogrzebową).

Zgłaszając zgon w kancelarii parafialnej należy przedstawić:

  • akt zgonu z Urzędu stanu Cywilnego
  • zaświadczenie o udzieleniu sakramentu chorych i wiatyku, jeśli zgon nastąpił poza parafią lub w szpitalu (to zaświadczenie wystawia kapelan szpitala).

Miejsce i termin pogrzebu na cmentarzach komunalnych ustala zarząd cmentarza.

Do liturgii pogrzebowej należy Msza św. pogrzebowa (odprawiona przed lub po pogrzebie). We Mszy św. uczestniczy cała rodzina, jeśli to możliwe w sposób pełny, tzn. przyjmując Komunię św.